Selamat Datang
[Welcome Home]



Friends, visit Germany in Focus to get hot news & info about Germany. This page is available in UNICODE

For more intresting topics, ckeck my weblog at Suba's Musings. This page is set in TUnicode encoding.

For more information on Tamil, my hobbies and other information visit my web portal at Suba's campus

Computer and Robotics education in Tamil Digital Village

Visit Tamil Heritage Foundation portal to learn more info about Tamil palm Leaf digitization efforts


<<- The Tamil text is in Unicode encoding. If there is a problem in viewing, please activate murasu Anjal to view the pages. Murasu anjal is available free for download at http://www.murasu.com ->>




   

<< June 2017 >>
Sun Mon Tue Wed Thu Fri Sat
 01 02 03
04 05 06 07 08 09 10
11 12 13 14 15 16 17
18 19 20 21 22 23 24
25 26 27 28 29 30




My Favourite blogs!
http://nkannan.rediffblogs.com/
http://valavu.blogspot.com/
http://kasiblogs.blogspot.com/
http://www.tamillinux.org/ venkat/myblog/
http://tamilblogs.blogspot.com/


Contact Me
Email: ksuba100@yahoo.com


If you want to be updated on this weblog Enter your email here:

May 28, 2007
Book Review

சூதாட்டம் ஆடும்  காலம் - இது மலேசிய தமிழ் எழுத்தாளர் பேராசிரியர் ரெ.கார்த்திகேசு  அண்மைய நாவல்.

மின்னஞ்சல் வழி கேட்டதுமே சிரமம் பாராது எனது இல்ல மிகவரிக்கு புத்தகங்களை உடனே அனுப்பி வைத்த ரெ.கா. அவர்களுக்கு முதலில் எனது நன்றிகளைச் சொல்லத்தான் வேண்டும்..

சில நாவல்களின் முதல் ஒரு சில பக்கங்களைப் புரட்டியதுமே, நாளை படிக்கலாமே என்று தோன்றும். இந்த நாவல் அப்படியல்ல. படிக்க ஆரம்பிக்கும் போதே முழுவதையும் படித்து முடித்து விட வேண்டும் என்ற ஆவல் ஆரம்பத்திலேயே தோன்றுகின்றது. ஒரு எதிர்பார்ப்பை முதலிலேயே கொடுத்து வாசகர்களை நாவாலோடு சேர்த்துக் கொண்டு அழைத்துச் சென்றிருக்கின்றார் நூலாசிரியர். இந்த பாணியை அவரது முந்தைய நாவல்களிலும் கண்டிருக்கின்றேன். இதுவே இவரது நாவல்களின் வெற்றிக்கு அடைப்படையாக அமைந்திருக்கின்றது என்றும் சொல்லலாம்.

இந்நூலின் முன்னுரையில்(முன்னீடு) எஸ்.பொ அழகாக ஒரு கருத்தை வைக்கின்றார் - "மலேசியத் தமிழ் சூழல் இந்நாவலிலேயே கமழ்வதனால் தமிழ் இலக்கியத்தின் கதை நிகழ் களம் விசாலம் அடைகின்றது" என்கிறார் எஸ்.பொ. உலகம் முழுவதும் தமிழர்கள் பல்வேறு காரணங்களுக்காகப் புலம் பெயர்ந்து பல்வேறு நாடுகளில் வேறூன்றி நிற்கின்ற காலகட்டத்தில் நாம் இருக்கின்றோம். தமிழ் மக்களின் வாழ்க்கை என்பது தமிழகமோ, அல்லது இலங்கைக்கோ மட்டிற்கும் உரிய ஒன்றாக இருந்த நிலை மாறி பல் வேறு நாடுகளில் தமிழ் மக்களின் வாழ்க்கை பயணித்துக் கொண்டிருக்கின்றது. தமிழர்கள் தங்களது தாயகத்திலிருந்து மற்ற பல நாடுகளுக்குச் சென்று வாழும் போது அந்நாட்டுக் கலாச்சாரம், மொழி, பண்பாடு ஆகியவற்றோடு கலந்துவிட்ட ஒரு கலவையாகவே புலம் பெயர்ந்த தமிழர்களின் மொழியும் பண்பாடும் வெளிப்படுகின்றது. 180 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக தமிழகத்திலிருந்து (இலங்கையிலிருந்தும் கூட) புலம் பெயர்ந்து மலேசியா சிங்கப்பூரில் வாழும் தமிழ் மக்கள் இதற்கு ஒரு நல்ல சான்று.

மலேசிய தமிழ் வித்தியாசமானது. பல மலாய் சொற்கள் அன்றாட பேச்சுத் தமிழில் பிரித்தெடுக்க முடியாத வகையில் கலந்து விட்டிருக்கின்றன; மலேசிய இந்துக் கோயில்களில் வழிபாட்டிற்கு வருகின்ற சீன மக்களையும் பார்க்க முடியும்; தைப்பூசம் தேசிய விடுமுறையாக எல்லா இன மக்களும் கொண்டாடும் திருவிழாவாக விளங்குகின்றது; இப்படிப் பல கலாச்சாரக் கலவைகள் மலேசியக் கலாச்சாரத்தூடே பிண்ணிப் பிணைந்துவிட்ட ஒரு நிலை இங்கு உண்டு.

இதை நோக்கும் போது, இந்தக் கலவையான மலேசியத் தமிழை, மக்களின் சிந்தனையை, இந்த தனித்துவம் வாய்ந்த வாழ்க்கை முறையை பதிவுசெய்வது மிக முக்கியமான ஒன்றாக எடுத்துக் கொள்ளப்பட வேண்டும் எனபது சந்தேகமற்ற ஒரு விஷயம்.

ரெ.கா மலேசிய தமிழ் சிறுகதை எழுத்தாளர்கள் பட்டியலில் நிதர்சனத்தை வெளிக்காட்டும் வகையில் கதை புனையும் ஒரு சில எழுத்தாளர்களில் சேர்க்கப் பட வேண்டியவர். மலேசிய தமிழ் சிறுகதைகளில், நெடுங்கதைகளில், நாவல்களில்  பல ஆண்டுகள் அறிமுகம் உள்ள எனக்கு இது அனுபவித்துத் தெரிந்த ஒன்று.  மலேசிய தமிழ் சிறுகதை எழுத்தாளர்களில் பலர் அதீத கற்பனையில், கனவுலக வாழ்க்கையை மனதில் கொண்டு, புனிதத்துவத்தை  தங்கள் கதைகளின் வழி எடுத்துக் காட்ட முயல்பவர்கள் என்பது எனது (தனிப்பட்ட) கருத்து. பல சிறுகதை எழுத்தாளர்கள், நடைமுறையில் உள்ள ஒரு கருத்தை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு அவற்றை அதீத கற்பனையோடு சேர்த்து படைத்து வாசகர்களுக்குக் கொடுத்துவிடுவதன் வழி நிம்மதி அடைந்து விடுகின்றனர். பலரது எழுத்துக்களில் தனிமனித ஒழுக்கம் பண்பாடு போன்றவற்றிற்கு அதீத முக்கியத்துவம் கொடுக்கப்பட்டு கதை என்பது மாறி நன்னெறி பாட போதனை போன்ற வகையில் எழுதி வாசகர்களுக்கு  சலிப்பை ஏற்படுத்திவிடும் நிலையயும் அமைந்திருப்பதை மறுக்க முடியாது. சில வேளைகளில் கதையின் கருவும், கதை செல்லும் நடையும் மனதைத் தொட்டாலும் மொழி வளம் குறைந்து சுவை குன்றி அமைந்திருக்கும். இந்த நிலையிலிருந்து மாறுபட்டு நடைமுறையில் உள்ள ஒரு விஷயத்தைத் தெளிவாகப் பார்த்து அதனை நல்ல கோர்வையாக மலேசியத்தமிழில் தருவதில் வெற்றி கண்டவர் ரெ.கா. அந்த வகையில் இந்த நாவலையும் சேர்த்துக் கொள்ளலாம்.

இலக்கியம் என்பது ஒரு வகையில் நடப்பை காட்டுகின்ற கண்ணாடி. பல நாவல்களும் சிறுகதைகளும் ஒரு கால கட்டத்தின் சரித்திர நிகழ்வுகளைக் கோடி காட்டுகின்ற முக்கிய ஆவணங்களாகக் கூட அமைந்துவிட்டிருக்கின்றன. என்னைப் பொறுத்தவரையில் சில விஷயங்களை அளவான கற்பனையோடு கலந்து கொடுப்பதில் தவறில்லை. ஆனால் எழுத்தாளர்கள் கற்பனையை மட்டுமே மையமாக வைத்து எழுதும் போது கதையின் ஊடாகச் சொல்ல நினைக்கும் செய்தி முழுமையாக, படிக்கின்ற வாசகர்களை வந்தடையாமல் போய்விடுகின்றது என்பதே வருத்தத்தைத் தரும் உண்மை.

சரி. நாவலுக்கு வருவோம். இந்த நாவலின்  பெரும்பகுதி பினாங்கு மாநிலத்தையும் மலேசிய அறிவியல் பல்கலைக் கழகத்தையும் சுற்றி வருகின்றது. பல்கலைக்கழகத்தையும் அதன் சூழலையும் இந்த நாவலின் வழி நம் கண்முன்னே கொண்டு வந்து நிறுத்தியிருக்கின்றார் நூலாசிரியர். பல்கலைக்கழகத்தின் அங்கமான அருங்காட்சியகம், தொல்பொருள் ஆராய்ச்சித்துறை அலுவலகம், விருந்தினர் விடுதி, பதிவாளர் அலுவலம், என பல கட்டிடங்களை எந்த மாற்றமும் இன்றி இந்த நாவலில் உலவ விட்டிருக்கின்றார். சில உண்மையான நபர்களின் பெயர்களும் எந்த மாற்றமுமின்றி நாவலில் சேர்க்கப்பட்டிருக்கின்றன.  முன்னாள் உதவிப் பதிவாளர் அருணாச்சலம் இந்த நாவலில் உலவுவது இதற்கு ஒரு எடுத்துக்காட்டு. இப்படி பற்பல நிகழ்கால உண்மைகள் இந்த நாவலில் சேர்க்கப்பட்டிருக்கின்றன.

நாவலின் முழுமையும் ஒரு வகையில் மனித உணர்வின் போராட்டத்தை மையமாக வைத்தே பிண்ணப்பட்டிருப்பது படிக்கின்ற வாசகர்களுக்கு ஆர்வத்தை ஏற்படுவதாக அமைந்துவிடுகின்றது. இது ஒரு வகையில் இந்த நாவலின் சிறப்பு என்றும் சொல்லலாம்.

மலேசிய உணவு வகைகள் சுவையில் சிறந்தவை என்பது மலேசிய உணவை சுவைத்தவர்களுக்கு நிச்சயமாகத் தெரியும் . வெளி நாடுகளில் இதே உணவு வகைகள் சில பிரத்தியேக உணவகங்களில் கிடைக்கின்ற போதிலும் உள்ளூரில் கிடைக்கும் உணவின் சுவையை கொண்டிருப்பதில்லை. இதனை கதையின் நாயகன் கதிரேசன் நாசி லெமாக் - சுவைத்து உண்ணுவதாகக் காட்டும் போது ரசித்து உணர முடிகின்றது. அதே சமையம் இந்த உணவை மலேசியாவில் இருந்து சுவைக்க முடியவில்லையே என்ற ஏக்கமும் ஏற்படாமல் இல்லை.  கதாபாத்திரங்கள் உடுத்துகின்ற உடைகளின் தன்மையையும் விட்டு விடவில்லை ஆசிரியர். மலேசியத் தமிழ் மாதர்கள் பெரும்பாலும் வீட்டில் இருக்கும் போது கைலி சட்டை அணிந்திருப்பது வழக்கம். சாவித்திரி கதாபாத்திரத்தின் வழி இந்த விஷயம் காட்டப்படுகின்றது.

கதையின் மையக்கரு தாய்-மகன் என்ற பாசத்தை பற்றியதாக இருந்தாலும் கதையின் வழியாக மலேசிய நாட்டின் பத்திரிக்கை சுதந்திரத்தின் அளவுகோள் எந்த வரையரைக்கு உட்பட்டு வைக்கப்படிக்கிருக்கின்றது என்று கூறியிருப்பது பாராட்டப்பட வேண்டிய விஷயம். ஒரு வகையில், மலேசியாவில் ஜனநாயகம் குன்றி பத்திரிக்கை சுதந்திரம் கட்டுப்படுத்தப்பட்டுள்ள நிலை அமைந்திருப்பதை, பண்ணாட்டு கருத்தரங்கம் ஒன்றில் நிகழும் கேள்வி பதில் அங்கத்தின் வழி வெளிக்காட்டுகின்றார். மலேசிய பல்கலைக் கழக விரிவிரையாளர்கள் மற்றும் பேராசிரியர்கள் மத்தியில் உலவும் உட்பூசல், கருத்து விவாதங்கள், சுயநலமிக்க போக்கு, பிறரது உழைப்பில் பெயர்வாங்கும் தன்மை போன்ற உள்ளூர் மக்கள் அறிந்த பல உண்மை விஷயங்களும் பரவலாக கதையினூடே வந்து போகின்றன.  தயக்கமின்றி இந்த உண்மை விஷயங்களை நாவலினூடே பதிவுசெய்திருப்பதற்காகவே நாவலாசிரியரை நிச்சயமாகப் பாராட்டலாம்.

கதையின் நாயகன் கதிரேசனின் சிந்தனையை, மனப் போராட்டத்தை அங்கங்கே அழகான தமிழில் படிக்கும் போது அந்த சொற்களில் உள்ள உண்மை மனதைத் தொடுகின்றது. இதற்கு உதாரணமாக பல வாக்கியங்களைக் சொல்லலாம். உதாரணமாக ஒரு பகுதி..
" ஒரு தெளிவு ஏற்படுவது போல தெரிகையில் தெரிந்த விஷயங்களின் விளிம்புகளில் இருந்து பார்க்கும் போதுதெரியாத விஷயங்களின் உலகம் இன்னும் பெரிதாக விரிந்து கொண்டே போவதைப் பார்த்து அவன் வியந்து சோர்ந்ததுண்டு. இந்த ஆரவாரமிக்க அறிவின் போதையில் தன்னை சுற்றியிருந்த மனிதர்களும் குடும்பமும் சுருங்கிப் போயிருப்பது உண்மை தான். தன் வாழ்வும் தன் விருப்பங்களுமே முக்கியம் என்ற நிலை தனிந்து சமுதாயம், உலகு என் அவன் சிந்திக்க ஆர்ம்பித்திருந்தான்.." பல விஷயங்களைக் கற்றுத் தெரிந்து அறிவில் விசாலம் அடையும் போது ஒரு மனிதன் தனது உலகத்தைப் பார்க்கும் பார்வையிலும் விசாலத்தை அடைவது உண்மை. தான் தனது குடும்பம் தனது நேசத்திற்கு உரியவர்கள் என்ற குருகிய வட்டம் மறந்து பொது நல சிந்தனை ஆட்கொண்டு விடுவது அறிவு விரிவடையும் போது ஏற்படும் விளைவு.

மேலை நாடுகளில் பெற்றோர் குழந்தைகளை அடிப்பது, உடல் அங்கங்களில் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் வகையில் தண்டனை கொடுப்பது போன்றவை சட்டத்தால் தண்டிக்கப்படக்கூடிய தவறுகளாகப் பார்க்கப்படுகின்றன. மலேசிய நாட்டைப் பொறுத்தவரை இவ்வகைக் குற்றங்கள் சட்டத்தினால் தண்டிக்கப்படக்கூடியவையாக இருப்பினும் பலர் இதனை ஒரு பொருட்டாக எடுத்துக் கொள்வதில்லை. தங்கள் பிள்ளைகளை அடிப்பதற்கும் தண்டனை தருவதற்கும் பெற்றோர்களுக்கு இல்லாத உரிமையா என்று கேள்வி எழுப்பும் பெற்றோர்கள் பலர் இன்னமும் உண்டு. ஆக பல இடங்களில் பெற்றோர் குழந்தைகளை அடிப்பது இன்னமும் நடைமுறையில் உள்ள ஒரு விஷயம். இந்த விஷயம் இந்த நாவலில் முக்கிய அங்கமாக அமைந்திருப்பதும் அதனால் ஏற்படுகின்ற மன உளைச்சலும் மிக மிக சிறப்பாக விவரிக்கப்பட்டிருக்கின்றன. கதிரேசன் சிறு வயதில் அனுபவிக்கும் கொடுமைகள் பின்னாளில் மனதை விட்டு அகலாமல் பூதாகாரமாக விரிந்து வியாபித்து பய உணர்வை அவனுள்ளே ஏற்படுத்துவதும். பிறரை அண்டி வாழ வேண்டிய நிலை தனக்கு ஏற்பட்டு விட்டதே என்று வருந்துவதும் மனதைத் தொடுகின்றன.

கதையின் முடிவு நன்று. இறுப்பினும் கொஞ்சம் தமிழ் சினிமா சாயல் தென்படுகின்றது. கதிரேசனை அவன் தாயாரோடு சேர்ந்து வாழ்வது போலக் காட்டியிருக்கலாம். இது வாசகராகிய எனது விருப்பம் - கதை இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் என்று நான் சொல்ல முடியாது. ஆசிரியரின் விருப்பத்தைப் பொறுத்தது. ஆனாலும் இப்படியும் அமைந்திருக்கலாமே என்று எண்ணத்தோன்றுகிறது. தனது சவலைத் தம்பியை அனாதை இல்லத்திலேயே விட்டு வருவது நிதர்சனத்தைக் காட்டுகின்றது. கதிரேசன் பாரதியோடு வாழ்க்கையில் கைகோர்த்து செல்வது மலேசிய தமிழ் கதை உலகத்திற்கு கொஞ்சம் வித்தியாசமான விருந்து.  
 
சுவாரசியமான கதை களம்; பல உண்மைப் பதிவுகள், சிந்திக்க வைக்கும் கதாபாத்திரங்கள்; படிக்கின்ற வாசகர்களை சிந்திக்கத் தூண்டும் சொல் பிரயோகங்கள் - இப்படி பல நல்ல அம்சங்களோடு மலேசியத்தமிழில் கலந்து விட்ட மலாய் சொற்களின் சேர்க்கையோடு இனிய தமிழில் ' சூதாட்டம் ஆடும்  காலம்' என்ற தலைப்பிலான இந்த நாவலை வழங்கியிருக்கும் ரெ.கா அவர்களுக்கு வாழ்த்துக்கள். மேலும் பல சுவையான கதைகளை, நாவல்களை நூலாசிரியர் எழுத வேண்டும், அது மலேசியத் தமிழ் இலக்கிய வளர்ச்சிக்கு நிச்சயம் வளம் சேர்க்கும்.


Posted at 04:58 pm by subaillam
Make a comment

Aug 25, 2004
My Mum - Janaka

இன்னும் சில தினங்களில் மலேசியா செல்ல ஆயத்தமாகிக் கொண்டிருக்கும் வேளை இது. வரும் சனிக்கிழமை ப்ராங்பர்ட்டிலிருந்து கோலாலம்பூர் பயணம். எப்போதும் மலேசியா செல்ல ஆயத்தம் செய்யும் போது மனமெல்லாம் சொல்ல
முடியாத சந்தோஷம் சேர்ந்திருக்கும். குடும்பத்தினர், நண்பர்களை வருடத்திற்கு ஒருமுறை சந்திப்பது என்பது வழக்கமாகி விட்டது. ஆனால் எப்போதும் இருக்கும் அந்த அளப்பறிய சந்தோஷம் எனக்கு இப்போது இல்லை.

தாய் நாடு என்று சொல்லும் போது தாய் என்ற சொல்லும் சேர்ந்தே வருகின்றது. எனது அம்மா இவ்வுலகை விட்டு மறைந்து 2 மாதங்கள் ஆகின்றன. எனது இந்த மலேசிய பயணத்தை எவ்வளவோ ஆவலோடு எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருந்தார் அம்மா.
செப்டம்பர் 11 அவர்களுக்கு பிறந்தநாள். அதனை சிறப்பாக என்னோடு சேர்ந்து கொண்டாட வேண்டும் என்று மிகுந்த ஆசை அவருக்கு. அதனை திட்டமிட்டு வைத்திருந்தோம். ஆனால் மனிதரால் திட்டமிட மட்டும் தான் முடியும். நடப்பது அனைத்தும் இறைவனின் கையில் தான் என்பதை உணர வைக்கும் வகையில் அம்மாவை இழந்து நிற்பது மனதிற்கு மிகுந்த வருத்தமாக இருக்கின்றது. தாய் இல்லாத எனது தாய் நாட்டிற்கு செல்வதே மணதிற்கு கணமாக இருக்கின்றது.

அம்மா  மிகுந்த திறமைசாலி. தமிழகத்தில் பிறந்து பின்னர் திருமணமாகி மலேசியா வந்தவர். திருமணத்திற்குப் பிறகு குடும்பத்திற்குள் மட்டுமே அடங்கி விடாமல் தொடந்து சித்த வைத்தியம் படித்து மருத்துவத் துறையில் டிப்ளோமா பெற்றவர்.
சமூகப் பணிகளில் மிகுந்த ஆர்வம் கொண்ட அம்மா பினாங்கு பயணீட்டாளர் சங்கத்தில் சமூக சேவகியாக சில காலம் தன்னை ஈடுபடுத்திக் கொண்டார். அதன் பின்னர், தொடர்ந்து மலேசிய தமிழ் எழுத்தாளர் சங்கம், இந்து சங்கம் போன்ற தொண்டூழிய சங்கங்களில் பல வருடங்கள் சேவையாற்றியவர். தமிழ் சிறுகதை எழுத்தாளரும் கூட.

அம்மா கொஞ்சம் வித்தியாசமான ஒரு பிறவிதான். எனக்கு அவர் எழுதிய சில கடிதங்களை நான் பலமுறை படித்துப் பார்ப்பதுண்டு.  அவை கவிதைகள் போல இருக்கும். பலமுறை இணையத்தில் எழுதப் பழகிக்கொள்ளுமாறு சொல்லியும் அதனை அவர்கள் முக்கியமாகக் கருதாமல் இருந்ததுதான் அவரது இறுதி காலங்களில் எனக்கு பல நேரங்களில் அவர் மேல் கோபத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது. இந்த முறை எனது விடுமுறையில் நேரத்தை கொஞ்சம் செலவழித்தி தமிழில் டைப் செய்ய பழக்கித்தருவதாக சொல்லியிருந்தேன். அவையெல்லாம் இப்போது நிறைவேறாத ஆசைகளாகவே போய்விட்டன.

ஆனாலும் அம்மாவின் சிறுகதைகளை தொகுத்து (1000க்கும் மேற்பட்டவை) அவற்றை மின்பதிப்பாக்கம் செய்ய வேண்டும் என்பது எனது ஆசை. அதற்கான முயற்சிகளை இந்த முறை மலேசியாவில் இருக்கும் போது மேற்கொள்ள நினைத்திருக்கின்றேன்.
இறைவனின் அருளோடு இந்த முயற்சி வெற்றி பெறவேண்டும்.
 


Posted at 03:56 pm by subaillam
Comments (1)

Jan 19, 2004
UM - Tamil Faculty

தமிழகத்தைத் தவிர்த்து உலகில் தமிழர்கள் வாழும் பல நாடுகளில் பல்கலைக்கழகங்களில் தமிழ் துறை ஆய்வுகள் தொடர்ந்து நடந்து கொண்டிருக்கின்றன. உதாரணத்திற்கு இங்கு ஜெர்மனியில் கெல்ன் நகரில் உள்ள பல்கலைக் கழகத்தில் தான் தமிழகத்திற்கு அடுத்தாற் போல மிகப்பெரிய புத்தக சேகரிப்பு இந்த பல்லைக்கழக தமிழ் பிரிவில் இருக்கின்றது. கெல்ன்
பல்கலைக்கழகம் தவிர ஹைடல்பெர்க் மற்றும் டூபிங்கன் போன்ற நகரங்களிலும் தமிழ் மொழியியல் சார்ந்த ஆராய்ச்சிகளும் தமிழ் வகுப்புக்களும் ஜெர்மானியர்களால் ஜெர்மானியர்களுக்குப் படிப்பிக்கப்படுகின்றது. ஐரோப்பாவில் ஜெர்மனி தவிர்த்து போலந்து, ப்ரான்ஸ், இங்கிலாந்தில் உள்ள தமிழ்துறை உலகப் பிரசித்தி பெற்றவையாகவே விளங்குகின்றன. ரஷ்யாவின்
மோஸ்கோ பல்கலைக்கழகத்திலும் இப்படித்தான். தமிழ் பேசும் ரஷ்ய பேராசிரியர்கள் ரஷ்ய மாணார்களுக்குத் தமிழ் மொழியில் பாடம் நடத்துகின்றார்கள். வேற்று மொழியினர் (இனத்தவர்) தமிழ் பேசுவதைக் கேட்கும் போது ரொம்பவே செய்ற்கையாக இருந்தாலும் மனமெல்லாம் ஆனந்தத்தில் பூரிக்கத்தான் செய்கின்றது.

அந்த வகையில் எங்க்ள் மலேசிய நாட்டிலும் ஒரு பல்கலைக்கழகத்தில் ஒரு தமிழ்துறை இருக்கின்றது. மலேசிய நாட்டின் மிகப்பழமையான மலாயா பல்கலக்கழகத்தில் தான் இந்த தமிழ் துறை இயங்கி வருகின்றது. தலைநகரின் அருகில் உள்ள பெட்டாலிங் ஜெயாவில் இந்த பல்கலைக்கழகம் உள்ளது. இப்போது ஏறக்குறைய 7 விரிவுரையாளர்களுடன் இந்த தமிழ் துறை இயங்கி வருகின்றது. இந்த தமிழ் துறையின் மாபெரும் சிறப்பு என்னவென்றால் இங்குள்ள தமிழ் புத்தகங்கள் தான்.
கிடைப்பதற்கு அரிதான பல முக்கிய நூல்கள் இங்கு கிடைப்பதாக நண்பர்கள் மூலமாக அறிந்திருக்கின்றேன்.

மலேசிய தமிழர்களைப் பிரதிந்திக்கும் ஆராய்ச்சி நிலையமாக இந்த தமிழ் துறை இயங்க வேண்டும் என்பதே என்னைப்போன்ற பலருக்கும் இருக்கின்ற ஆசை. தமிழின் தொன்மைகள் ஆராயபட வேண்டும். நல்ல தரமான ஆய்வுகள் நடக்க வேண்டும். கணினியைக் கொண்டு இணையம் வழி தமது ஆராய்ச்சித் திறன்களை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்.
ஆனால் தற்சமயம் கேள்விப்படுகின்ற விஷயங்களை நோக்கும்போது மாணவர்கள் மேம்போக்காக பாடங்களை படித்து பட்டம் பெறுவதற்கு மட்டுமே படிக்கின்றார்களோ என்ற சந்தேகம் தோன்றும் வகையில் பல நிகழ்வவுகள் நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கின்றன.

பண்டைய காலத்தில் தமிழர்கள் மட்டுமல்ல; ரோமானியர்கள் ஜெர்மானியர்கள்; யூதர்கள் எல்லோரும் ஆராய்ச்சி செய்வதை மிகப் பெரிய ஒரு விஷயமாக கருதி பல்கலைக்கழகங்களை உருவாக்கினர் என்பதை வரலாற்றின் மூலம் தெரிந்து கொள்ள
முடிகின்றது. மனிதனின் ஆழ்மனத் தேடல்களுக்கு, ஆழமான ஆராய்ச்சிகளுக்குப் பல்கலைக்கழகங்கள் தானே வித்திட வேண்டும். அந்த வகையில் இப்போது இந்த தமிழ் துறைகள் செயல்படுகின்றதா என்பது கேள்விக் குறியாகவே இருகின்றது.
இப்படி நான் சொல்வதனால் குறை சொல்வதாக எடுத்துக் கொள்ள முடியாது. இது ஒரு ஆதங்கத்தின் வெளிப்பாடு. அவ்வளவுதான். ஒரு பள்ளிக்கூட அளவில் கல்வித்தரத்தை வைத்துக் கொண்டு இதுதான் ஆராய்ச்சி என்று சொல்லிக்
கொண்டிருந்தால் அதனால் நஷ்டம் வேறு யாருக்குமல்ல. மலேசிய நாட்டில் வாழ்கின்ற தமிழர்களுக்குத்தான்!

Posted at 11:34 pm by subaillam
Make a comment

Jan 15, 2004
Recollecting my teaching experiences (1997) - 6

மலேசியத் தமிழர்களைப் பொறுத்த வரை குடும்பங்களில் பெண்கள் ஆசிரியர் தொழில் செய்வதை விரும்புபவர்களாகவே இருந்தனர் (இருக்கின்றனர் என்றும் நினைக்கின்றேன்). அதற்கு முக்கிய ஒரு காரணம் பெரும்பாலான நேரங்களில் தி நாள் மாத்திரமே வேலை அமைந்து விடுவதால் ஆசிரியர்
தொழிலை செய்து கொண்டு குடும்பத்தையும் பார்த்துக் கொள்ள முடியும் என்ற நம்பிக்கையே. அதிலும் திருமணச் சந்தையில் ஆசிரியர் தொழில் செய்யும் பெண்களுக்கு எப்போதும் ஒரு தனி சிறப்பு உண்டு என்றே நினைக்கத்தோன்றும் வகையில் பல நிகழ்வுகளை நான் பார்த்திருக்கின்றேன்.

திருமணத்திற்கு பெண் தேடுபவர்கள் அதிலும் பெற்றோர்கள் பார்த்து வரன் அமைத்துக் கொள்ளும் ஆண்களில் பலர், ஆசிரியர் வேலை செய்யும் பெண்களையே பெரும்பாலும் விரும்புகின்றனர். பாதி நாள் வேலை, பிரச்சனைகள் குறைவு, பெரும்பாலான நேரங்களில் குழந்தைகளுடன் மட்டுமே பழகக்கூடிய வாய்ப்பு என்ற பல காரணங்கள் (அதற்கும் மேலாக பல காரணங்கள் இருக்கக்கூடும்) இதற்குக்
காரணங்களாக அமைந்திருக்கலாம். தனது குடும்பத்தில் குழந்தைகளை வைத்துக் கொண்டு மிகச் சிறப்பாக ஆசிரியர் தொழிலையும் செய்யும் நண்பர்களையும் அனுபவத்க்தில் பார்த்திருக்கின்றேன். உதாரணத்திற்கு மகேஸ்வரி, செல்வி போன்றவர்கள் ஆசிரியர் பணிக்கென்றே பிறவி எடுத்தவர்கள் போல எனக்குத் தோன்றும். குடும்பத்தையும் தொழிலையும் சிறப்பாக கவனித்துக் கொள்வதில் சிறந்த
இவர்களைப் போன்ற பல ஆசிரியர்கள் இருக்கத்தான் செய்கின்றனர்.

ஆனால் இவர்களுக்கும் மத்தியில் பணம் சம்பாதிப்பதற்கு மட்டுமே பள்ளிக்கு வருகின்றோம் என்ற எண்ணத்தில் யிரம் சோகங்களை முகத்தில் தேக்கிக் கொண்டு, குழந்தைகளிடம் கடுமையாக நடந்து கொள்ளும் ஆசிரியர்களைப் பார்க்கும் போது மனதிற்குள் எரிச்சல்தான் தோன்றுகின்றது. குழந்தைகள் ஒன்றுக்கும் மேற்பட்ட கேள்விகளைக் ட்டால் ஆத்திரத்தோடு திட்டுவது, தனது சொந்த கவலைகளை மனதில் வைத்துக் கொண்டு சிறிய விஷயங்களுக்கெல்லாம் குழந்தைகளைப் பிரம்பால் அடிப்பது போன்ற நடவடிக்கைகளை ஆசிரியர்கள் கட்டாயம் மாற்றிக் கொள்ள வேண்டும்.

இளம் வயதில் சிறுவர்களுக்குக் கிடைக்கும் அனுபவம் பிற்காலத்திலும் மனதை விட்டு அகலாது என்பது
நமக்கேலாம் தெரிந்ததுதானே. அதுவும் குறிப்பாக ஆசிரியர்களுடனேயே பல மணி நேரங்களைச் செலவிடும் மாணவர்கள் ஆசிரியர்களின் தனிப்பட்ட பண்புகளையும் உள்வாங்கிக் கொண்டு தங்களை வடிவமைத்துக் கொள்கின்ற நிலையில் இருப்பவர்கள். ஆக அவர்களுக்கு நல்ல உதாரணமாக, ஒரு role model-ஆக இருக்க வேண்டியது ஆசிரியர்களின் கடமை அல்லவா?

Posted at 03:41 pm by subaillam
Comments (4)

Jan 6, 2004
Recollecting my teaching experiences (1997) - 5

பெரும்பாலும் மலேசிய நாட்டுச் சூழலில் தமிழ் பள்ளிக் கூடங்களில் ஆரம்ப நிலைக்கல்வியைப் படிக்கின்ற குழந்தைகள் வருமையான அல்லது  நடுத்தரவர்க்கத்திற்கும் கீழான வசதிகளைக் கொண்டிருப்பவர்களின் குழந்தைகளாகவே அமைந்துவிடுவது உண்மை. குவாலலம்பூர், ஈப்போ,  ஜொகூர் போன்ற இடங்களில் இந்த நிலை இல்லை என்று சொல்லமுடியும். ஆனால் பினாங்கைப் பொருத்தவரை இது தான் உண்மை நிலை. வருமையில் இருப்போரின் ழந்தைகளுக்குக் கணினியைப் பயன்படுத்தும் வாய்ப்புக்கள் அமையாமலேயே போய்விடுவதால் இங்கு இராமகிருஷ்ணா தமிழ் பள்ளியில் ஆசிரியர் வேலையில் இருந்த போதே கணினி வகுப்பை குழந்தைகளுக்கு ஆரம்பிக்க வேண்டும் என்று ஒரு திட்டத்தை உருவாக்கினேன்.

எனது திட்டம் முறையாக வடிமைக்கப்பட்டிருந்ததால் பள்ளி தலைமை ஆசிரியரும் (திருமதி.லலிதா) பள்ளியின் Parent-Teachers Association அங்கத்தினரும் இந்த திட்டத்திற்கு ஆதரவும் பண உதவியும் தருவதாகக் கூறியிருந்தனர். இதன் அடிப்படையில் ஒரு வகுப்பறையை இரண்டாகப்
பிரித்து நூல் நிலையமாகவும், கணினி அறையாகவும் மாற்றம் செய்தோம். பள்ளியில் இந்த முயற்சிக்கு எனக்கு ஆதரவாக மகேஸ்வரி, புஷ்பா, ஷங்கர் ஆகியோருடன் மற்ற ஆசிரியர்களும் பெரிய அளவில துணை புரிந்தனர். பள்ளி நேரம் முடிந்தவுடன் இந்த அறையை வடிவமைப்பதில் ஈடுபடுவோம். 3 வார கடும் உழைப்பில் எங்களது கணினி அறை உருவானது.

பெற்றோர் ஆசிரியர் சங்கத்தின் உதவித் தொகையுடன் இரண்டு கணினிகளை முதலில் வாங்கினோம். சில மாதங்களிலேயே ம.இ.கா (மலேசிய இந்தியர் காங்கிரஸ்) பினாங்கு மாநில குழுவும் ஒவ்வொரு தமிழ் பள்ளிக்கும் கணினி வழங்குவதாக அறிவித்து இந்த பள்ளிக்கு 5 கணினிகளை வழங்கியது. (மிகப் பழைய மாடல் கணினிகள். இதனை எந்த காரணத்திற்காக் வழங்கினார்கள் என்று இன்னமும் எனக்குப் புரியவில்லை. கிடைத்த 5ல் ஒன்று கூட உருப்படியில்லை!)

கணினி அறை மட்டும் வந்து விட்டால் போதுமா? அங்கு முறையாக பாடமும் நடைபெற வேண்டும் அல்லவா? அதற்காக 4ம் 5ம், 6ம் ஆண்டில் படிக்கும்  ழந்தைகளுக்காக பிரத்தியேகமாக கணினி பாடங்களை (curriculum) உருவாக்கினேன். (இந்தப் பாடங்களைத் தமிழ்பள்ளிகளுக்கான தேசிய பாடத்திட்ட மேம்பாட்டு மையம் வருட மத்தியில் ஏற்பாடு செய்திருந்த ஆசிரியர்களுக்கான கணினி பாடத்தயாரிப்பு கருத்தரங்கிலும் வழங்கியிருந்தேன் என்பது குறிப்பிடத்தக்கது). இந்த பாடத்திட்டத்தின்  அடிப்படையில் 1997 முதல் எங்கள் பள்ளியில் வகுப்பு நேரத்திலேயே கணினி பாடங்களையும் இணைத்து எல்லா தரப்பு மாணவர்களும் கணினியை அறிந்து கொண்டு அதனை பயன்படுத்தும் வகையில் வகுப்புகள் ஆரம்பிக்கப்பட்டன. பினாங்கிலேயே கணினி வகுப்புக்களை முதன் முதலில் தொடங்கிய பெருமை இராமகிருஷ்ணா பள்ளியைத் தான் சேரும்.

மாணவர்களுக்குக் கணினி வகுப்புகளுக்கு வருவதென்றால் கொள்ளை பிரியம். மிகுந்த உற்சாகத்துடன் இந்த வகுப்புக்கள் நடைபெற்றன. எனது வாழ்க்கையில் மறக்க முடியாத நாட்களாகவும் இவை அமைந்து விட்டன.


Posted at 02:45 am by subaillam
Comments (1)

Jan 3, 2004
Recollecting my teaching experiences (1997) - 4

இந்தப்பள்ளியில் வேலை செய்த காலகட்டத்தில் மறக்க முடியாத மற்றொரு நபர் இங்கு தோட்டக்காரராக வேலை செய்துவந்த மோகன் என்பவர். இவர் இன்றும் இதே பள்ளிக்கூடத்தில் வேலை செய்கிறார் என்று கடந்த முறை பினாங்கு சென்றிருந்த போது தெரிந்து கொண்டேன். தோட்டக்காரராக பணி புரிவதோடு மட்டுமல்லாமல் மற்ற சில அலுவலக வேலைகளும் இவர் பொறுப்பில்தான் இருந்தது. இவருக்கு கொஞ்சம் M.G.R மோகம் இருந்திருக்க வேண்டும். இவரது பேச்சு அலங்காரம் எல்லாம் கொஞ்சம் M.G.R போலவே செய்து கொள்வார்.

நல்ல மனம் படைத்த மனிதர். ஆசிரியர்களுக்குத் தேவையான உணவை வாங்கி வருவதும் கூட இவர் பொறுப்பில்தான் இருந்தது. எங்களுக்கு எது எது பிடிக்குமோ அவையெல்லாம் அவருக்கு அத்துப்படி. காலையிலேயே எங்களிடம் எந்த பலகாரம் வேண்டும் என்று கேட்டு பட்டியல்  தயார் செய்து கொள்வார். எங்களுக்குத் தேவையான உணவை வாங்கி வருவதில் வல்லவர். எனக்கும் எனது சக ஆசிரியர்கள் சிலருக்கும் கேசரி ரொம்ப பிடிக்கும். அதிலும் Dato Keramat சாலையில் இருக்கும் 'பால்சாமி' கடை கேசரி  மட்டும் தான் எங்களுக்குப் பிடிக்கும். இந்த மாதிரி சுவையான சேசரியை வேறு எங்கும் நான் இதுவரை சாப்பிட்டதில்லை. (இந்தக் கடை இப்போது மூடப்பட்டு வேறு இடத்திற்கு மாற்றலாகிவிட்டதாக கேள்விப்பட்டேன்). எங்களுக்குக் கேசரி பிடிக்கும் என்பது மோகனுக்குத் தெரியும். நாங்கள்  சொல்ல மறந்தாலும் மறக்காமல் வாங்கி வந்து விடுவார்.

 

 

 



நான் ஆசிரியராக இருந்த சமயத்திலேயே இவருக்குத் திருமணம் நடந்தது. இப்போது குழந்தைகளும் இருக்ககூடும் என்று நினைக்கிறேன்.

மரங்கள் செடிகொடிகள் மேலும் அவருக்கு அலாதியான பிரியம் இருக்க வேண்டும். சம்பளத்திற்கு வேலை செய்கிறோம் என்ற எண்ணமில்லாமல் ரசித்து ரசித்து தோட்டத்தைப் பார்த்துக் கொள்வார். பள்ளியைச் சுற்றியும் இவரது கைவண்ணத்தில் அழகான பூந்தோட்டம் இருப்பதை இப்போதும்
பார்க்க முடியும்.

ஒரு தொழிலைச் செய்யும் போது அதை முழு மனத்தோடு செய்யும் போது செய்கின்ற வேலை சிறப்பாக அமைந்து விடுகின்றது. சம்பளத்திற்குத் தானே செய்கின்றோம் என்று கடமைக்காகச் செய்வதில் எந்த வித பயனும் இருப்பதில்லை.  எப்படிப்பட்ட வேலையாக இருந்தாலும் அதில் ஒரு ஈடுபாடு  இருக்க வேண்டும். இல்லையென்றால் வேலைக்கு வருவதற்கே பிடிக்காத மனநிலை, வெறுப்பு எல்லாம் கூடி மன அழுத்தத்தை உண்டாக்கிவிடும். நான் ஆசிரியராக வேலை செய்து கொண்டிருந்த காலகட்டத்திலேயே ஆசிரியர் தொழிலுக்கு சற்றும் பொறுத்தமில்லாத சில ஆசிரியர்களைச்  சந்திக்கும் வாய்ப்பும் அவர்களோடு பழகும் சந்தர்ப்பமும் கிட்டியது. அவற்றையும் அடுத்த எனது நினைவலைகளில் பகிர்ந்து கொள்வேன்.


Posted at 02:18 am by subaillam
Comments (1)

Jan 1, 2004
Happy New Year

அனைவருக்கும் இனிய புத்தாண்டு வாழ்த்துக்கள்

மலர்கின்ற ஒவ்வொரு நாளுமே ஒரு புது நாள் தான். ஆனாலும் டிசம்பர் 31 முடிந்து ஜனவரி 1 வரும் போது மட்டும் மனதில் ஒரு அதீதமான சந்தோஷம் நமக்கெல்லாம் தோன்றுகின்றது. இந்த நாளை பல எதிர்பார்pபுக்களுடனேயே எதிர் கொள்ளும் மனமும் கூட சேர்ந்து கொள்கின்றது. வருகின்ற புதிய ஆண்டில் மேலும் நல்ல நிகழ்வுகள் நடக்க வேண்டும், நல்ல செய்திகள் கிடைக்க வேண்டும் என்று நமது மனம் எதிர்பார்க்கின்றது.

திருவிழாவாக இருந்தாலும் சரி, புத்தாண்டு பண்டிகைகளாக இருந்தாலும் சரி, குடும்பத்தினருடன் கொண்டாடுவது போல வேறு மகிழ்ச்சியே இல்லை. இளம் வயதில் பெற்றோருடன் புத்தாண்டு கொண்டாடிய நினைவுகள் இனிமையாக இன்றும் மனதில் இருக்கின்றன. புத்தாண்டு ஸ்பெஷல் பூஜை வீட்டில் தவறாமல் இருக்கும். சுவையான பலகாரங்களையும் அம்மா தயாராக செய்து வைத்திருப்பார். அம்மாவின் சமையலுக்கு ஈடு சொல்வதற்கு உலகில் வேறு ஒன்றுமில்லை. ஒரு நாள் வீட்டில் குடும்பத்தாருடன் பொழுதைக் கழிப்பது இனிமையான ஒரு நிகழ்வுதானே.

ஜெர்மனிக்கு வந்த விட்ட இந்த 5 ஆண்டுகளில் புத்தாண்டை வரவேற்பது வித்தியாசமாகிப் போய்விட்டாலும் அம்மா அப்பாவுடன் இருந்த நாட்கள் மனதில் தோன்றி அந்த நினைவுகள் மகிழ்ச்சி படுத்துகின்றன. வேலை, உயர்கல்வி என குடும்பத்தாரை விட்டு பிரிந்து வாழும் பலருக்கும் இதே நிலைதானே!

நேற்றைய star பத்திரிக்கையை (http://www.thestar.com.my) படித்துக் கொண்டிருந்தபோது இதே போன்ற சிந்தனையுடன் வெளிவந்திருந்த ஒரு பேட்டியை படிக்க நேர்ந்தது. மலேசியப் பிரதமராக 22 ஆண்டுகள் இருந்த துன் மஹாதீர் அவர்களின் மகள் மரீனாவின் பேட்டி அது. தந்தை பதவி விலகிய பிறகு 22 ஆண்டுகளுக்குப் பின்னர் முதல்முறையாக கடந்த ஆண்டு (2003) சேர்ந்து கொண்டாடிய ரமடான் பண்டிகையைப் பற்றியும், புதுவருடத்தைப்பற்றியும் அவரது எண்ணங்களை பகிர்ந்து கொள்ளும் வகையில் அமைந்த ஒரு பேட்டி. அதனை வாசிக்க: http://www.thestar.com.my/news/archives/story.asp?ppath=\2003\12\31&file=/2003/12/31/features/6977515&sec=features


Posted at 05:13 am by subaillam
Comments (4)

Dec 31, 2003
Recollecting my teaching experiences (1997) - 3

உலகில் பிறக்கின்ற நாம் ஒவ்வொருவருமே ஒரு புதுமை. மற்றவர்களிடமிருந்து நம்மை பிரித்துக் காட்டுவதற்காகவென்றே பற்பல தனிப்பட்ட குணாதிசயங்களை நாம் ஒவ்வொருவரும் பெற்றிருக்கின்றோம். அந்த வகையில் விஜியோடு ஒப்பிடும் போது மற்றொரு பெண் குழந்தையான  புவனேஸ்வரி எதிர்மறையான குணங்களைக் கொண்டவளாகவே தோற்றமளிப்பாள்.

 

உருவத்தில் சிறியவள். அதிகமாக வாயைத்திறந்து பேசுவதே கிடையாது. வகுப்பிலும் சத்தம் வராது; எந்த பிரச்சனைகளும் அவளால் வகுப்பில் கிடையாது; ஆனால் மிக முக்கியமாக பாடத்திலும் கவனம் கொஞ்சமும் இருக்காது. அவளது உலகம் ஒரு வேறு பட்ட உலகம்.


பாடம் நடந்து கொண்டிருக்கும் போது புத்தகத்தை எடுத்து மேசை மேல் வைத்து பார்த்துக் கொண்டிருப்பாள். தானாகவே வந்து பாடம் நடத்திக் கொண்டிருக்கும் போதே எனது பக்கத்தில் வந்து நின்று கொண்டு எனது கையைப் பிடித்துக் கொள்வாள். என்ன விஷயம் என்று கேட்டால் பதில்  வராது. என்னைப் பார்த்து வெட்கத்தோடு சிரித்துக் கொள்வாள்.

முதலில் இவளது நடவடிக்கை எனக்கு சிரமமாகத்தான் இருந்தது. சில வாரங்களுக்குப் பிறகு எனது பாட நேரத்தில் அவளை எனது ஆசிரியர் மேசைக்கு அருகிலேயே அமர்த்திக் கொள்ள ஆரம்பித்தேன். அவளுக்கு ஆசிரியர் நடத்தும் பாடத்தை விட அவரது அன்பும் நெருக்கமும் தான் மிகவும்  தேவையாக இருக்கின்றது என்பதை புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. The teacher has tremendous impact on the lives of the kids with whom they interact. ஒரு நாளில் சில மணி நேரங்கள் தான் நான் அவளது கண்களுக்குப் புலப்பட்டாலும் எனது செயல்கள், எனது நடவடிக்கைகள், நான்  அவளிடம் நடந்து கொள்ளும் விதம் போன்றவை அவளை பாதிக்கின்றன என்பது முற்றிலும் உண்மை என்பதை என்னால் உணர முடிந்தது. அதிலும் பெற்றோரின் தனிப்பட்ட கவனிப்பு என்ற ஒன்று இல்லாத நிலையில் இவ்வகை குழந்தைகளுக்கு ஆசிரியர்களே உலகமாகி விடுவது தான் நிதர்சனம்.

காலையில் நான் பள்ளிக்கு வரும் போது எனது கார் வருவதைப் பார்த்த உடனேயே ஓடி வருவாள். கார் கதவை திறப்பதற்குள் எனது பொருட்களை எனக்காக எடுத்து வரவேண்டும் என்பதற்காகப் போட்டி போட்டுக் கொண்டு நிற்பாள். என்னோடு கையைப் பிடித்துக் கொண்டு நடந்து வரவேண்டும்  என்பதில் கொள்ளை ஆசை. அவளை அப்போது என்னால் ஓரளவு புரிந்து கொள்ள முடிந்தது. ஆனால் கால ஓட்டத்தில், அவளது சிந்தனைகள் இப்போது மாறி இருக்கலாம். ஆசைகள் மாறி இருக்கலாம். ஆனாலும் என்னை அவளால் மறந்திருக்க முடியாது என்பது நிச்சயம்!


Posted at 01:48 am by subaillam
Comments (1)

Dec 30, 2003
Recollecting my teaching experiences (1997) - 2

ஆசிரியர் வேலை என்பது புனிதமான ஒரு பணி என்று பரவலாகச் சொல்லக் கேட்டிருக்கின்றேன். இங்கு, அதுவும் இராமகிருஷ்ணா பள்ளியில் வேலை செய்ய ஆரம்பித்தபோது இதனை உணரமுடிந்தது என்று தான் சொல்ல வேண்டும். நான் முன்னரே குறிப்பிட்டது போல ஆசிரமத்திலிருந்து  எனது வகுப்பில் ஆறு குழந்தைகள் படித்து வந்தனர். அதில் விஜி ஒரு மாறு பட்ட குணம் உள்ள ஒரு பெண்.

9 வயது பெண் குழந்தையைப் போல இவள் இருக்க மாட்டாள். ஒரு பாடத்தை ஆரம்பித்து இரண்டு நிமிடம் முடிவதற்குள் அவள் ஏதாவது ஒரு பைத்தியக்காரத்தனமான ஒரு வேலையைச் செய்து கொண்டிருப்பாள். இப்படித்தான் ஒரு நாள். மாணவர்களை எல்லாம் அழைத்து வைத்து ஒரு
மூலையில் அமர்ந்து கதை சொல்லிக் கொண்டிருந்தேன். (என்ன பாடம் என்று தெரியவில்லை. மறந்து விட்டது.) திடீரென்று மாணவர்கள் எல்லாம்  பயத்தில் கூச்சல் போடுவதைப் பார்த்து திரும்பிப்பார்த்த நான் உண்மையிலேயே பயந்து விட்டேன். ஏறக்குறைய மூன்று அடி உயரம் உள்ள ஒரு ஜன்னலில்
ஏறிக் கொண்டிருந்தாள் விஜி. கதையில் அனைவரும் கவனமாக இருக்கும் போது பின்னால் சென்று மேஜை மேல் ஏறி ஜன்னலிலிருந்து ஏறிக்  குதிப்பதற்காக முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தாள். இப்படிப் பட்ட சூழலில் பார்க்கின்ற நமக்கு எப்படி இருக்கும்? ஒரு வகையாக  அவளை இறக்கி கீழே கொண்டு வந்து சேர்த்தேன்.

இவளது குறும்புகள் சில வேளைகளில் எல்லை மீறி விடும். பல முறை தொடர்ந்து இவள் கொடுக்கும் நச்சரிப்பால் மற்ற மாணவர்கள்  சிரமப்படுவதைப் பார்த்து பள்ளி தலைமை ஆசிரியரிடம் குறை கூறியிருக்கின்றேன். ஆனால் படிப்படியாக ஒரு சில மாதங்களில் எனக்கு அவள்  மேல் அலாதியான அன்பு ஏற்பட்டு விட்டது. அது எப்படி என்பது எனக்கே தெரியவில்லை.

வகுப்பில் மிகச் சிறப்பாகப் படிக்கக் கூடிய மாணவியாக ஒரு சில மாதங்களிலேயே அவள் மாறிவிட்டாள். ஆனாலும் அவளது தாங்க முடியாத  குறும்புகள் மட்டும் சிறிதும் மாறவில்லை. அது அவளுக்குறிய தனித்துவம். அதனை மாற்றிக் கொள்ள அவள் விரும்பவில்லை போலும்.

ஆசிரியர் பயிற்சியின் போது படித்த பல உளவியல் முறைகளை நான் இவளிடம் பயன்படுத்தியிருக்கின்றேன். அனைத்திற்கும் சவாலாக இவளது செயல் அமைந்து விடும். ஆனால் அதிகமான மாற்றங்களை படிப்படியாக அவளிடத்தில் காண முடிவதாக மற்ற மாணவர்களே என்னிடம் சொல்வார்கள்.

நல்ல திறமை இருந்தாலும் ஆசிரமத்தில் வாழும் போது தனிப்பட்ட கவனிப்பு என்பது இவ்விதமான குழந்தைகளுக்குக் கிடைப்பதில்லை. பற்பல காரணங்களுக்காக பெற்றோர்களை இழந்த நிலையில் வாழ்கின்ற குழந்தைகள் இவர்கள். மற்றவர்கள் அதிலும் குறிப்பாக ஆசிரியர்களுக்கு
தங்களின் மேல் கவனம் வருமாறு செய்வதற்காக தன்னை அறியாமலேயே இம்மாதிரியான குழந்தைகள் பல வகை விஷயங்களை முயற்சி செய்கின்றனர். விஜியின் சேஷ்டைகள் அதில் புது விதம்.
 


Posted at 02:28 am by subaillam
Comments (3)

Dec 24, 2003
Recollecting my teaching experiences (1997) - 1

கணினித் துறைக்கு வருவதற்கு முன் நான் ஆசிரியர் பயிற்சிக்காகப் படித்து ஏறக்குறைய ஒரு வருடம் ஆசிரியராகவும் பணியாற்றினேன். பயிற்சியை  முடித்தவுடன் எனக்கு பினாங்கிலேயே உள்ள ஒரு தொடக்கப்பள்ளியில்  சிரியர் வேலையைச் செய்வதற்கு அரசாங்கம் நியமித்திருந்தது. இது ஒரு  தமிழ்பள்ளி. பினாங்கு (தீவு) மாநிலத்தில் மட்டும் மொத்தம் 7 தமிழ் பள்ளிகள் அப்போது இருந்தன. நான் ஆசிரியராக வேலைபார்த்த பள்ளியின்  பெயர் இராமகிருஷ்ணா தமிழ் பள்ளி.

தமிழ் பள்ளி என்றால் இங்கு தமிழ் மாத்திரம் கற்றுக் கொடுக்கப்படும் என்பதல்ல. மலேசியாவைப் பொருத்தவரை மலாய், சீன, தமிழ் மொழிகளில்  ஆரம்பப்பள்ளிகள் உண்டு. இப்பள்ளிகளில் அரசாங்கம் அங்கீகரித்த எல்லா பாடங்களும்  போதிக்கப்படும். தமிழ் பள்ளி என்று சொல்லும் போது தமிழ்தான்
முக்கியப் பாடமாகப் போதிக்கப்படும். 7 வயது முதல் 12 வயதுவரை உள்ள  ணவர்கள் தான் தொடக்க நிலைப்பள்ளியில் பயில்வார்கள். பணிரெண்டு  வயதிற்குப் பின்னர் இந்த மாணவர்கள் தேசியப்பள்ளிக்குச் செல்லவேண்டும். இங்கு மலாய் மொழிதான் முக்கிய பாடமொழியாக அமைந்திருக்கும்.  நான் வேலை செய்த இராமகிருஷ்ணா பள்ளிக்கு ஒரு சிறப்புண்டு. இந்தப் பள்ளியோடு சேர்ந்து இராமகிருஷ்ணா மண்டபமும் அதனால்  நிர்வாகிக்கப்படும் குழந்தைகள் அநாதை ஆசிரமும் இங்கு இருந்தது. ஆசிரமத்தில் வசிக்கும் குழந்தைகள் (எல்லோரும் தமிழர்கள்) இந்த  தொடக்கப்பள்ளிக்குத் தான் வருவார்கள். ஆசிரம குழந்தைகள் தவிர்த்து, மற்றவர்களும் சேர்ந்து படிக்கக் கூடிய ஒன்றாகத்தான் இந்தப்பள்ளி  இயங்கி வருகின்றது.


இங்கு நான் ஆசிரியராக வேலை செய்த அந்த நாட்கள் எனது வாழ்க்கையில் மறக்கமுடியாதவை. எத்தனையோ இனிமையான நிகழ்வுகள்.  தோழமையான ஆசிரியர்கள், அன்பைப் பொழியும் மாணவர்கள், மாணவர்களின் கலை கலாச்சார நிகழ்வுகள் இப்படிப் பல விஷயங்களை அடுக்கிக்  கொண்டே போகலாம்.


வந்தவுடனேயே எனக்கு வகுப்பு ஆசிரியர் என்ற பதவி கிடைத்து விட்டது. 42 மாணவர்கள் கொண்ட மூன்றாம் வகுப்பிற்கு ஆசிரியராக  பொறுப்பேற்றுக் கொண்டேன். மூன்றாம் வகுப்பில் படிக்கும் குழந்தைகளுக்கு 9 வயது. வகுப்பில் ஆண் பெண் குழந்தைகள் சேர்ந்தே படிப்பார்கள். என்னுடைய வகுப்பில் இராமகிருஷ்ணா ஆசிரமத்தைச் சேர்ந்த 6 குழந்தைகளும் இருந்தார்கள்.  இவர்களில் விஜி, புவனேஸ்வரி இரண்டு  பேரையும் என்னால் நிச்சயமாக மறக்கமுடியாது. [இவர்களைப் பற்றி அடுத்த கட்டுரையில் தொடர்வேன்.] காலையில் பள்ளி 7:45க்கு தொடங்கி  விடும். மதியம் 1:10 அளவில் பள்ளி முடிந்து விடும். சில மாணவர்கள் அதற்குப் பிறகு மதியம் நடைபெறும் பிரத்தியேக வகுப்பில் கலந்து கொள்ள  வருவார்கள்.

நான் அங்கு ஆசிரியராக இருந்த போது என்னுடன் வேலை பார்த்த சக ஆசிரியர்கள் கல்யாணி, சரஸ்வதி, சங்கரா, கலைச்செல்வி,  ஜெயலெக்ஷ்மி, புஷ்பா, மகேஷ்வரி, சிவகாமி மற்றும் சிலர். இவர்களில் சிலர் இப்போது வேறு பள்ளிகளுக்கு மாற்றலாகிச் சென்று விட்டனர். வேலை முடிந்த  பிறகு நாங்கள் பல முறை தமிழ் சினிமா படம் பார்க்கச் சென்றிருக்கின்றோம். படம் பார்ப்பதற்கு முன்னர் சுவையான உணவு சாப்பிடச்   செல்வது வழக்கமாகிப் போனது. அதிலும் அடிக்கடி Dato Keremat சாலையில் இருக்கும்  சீன சைவ உணவகத்தில் (இங்கு சோயாவைக் கொண்டு தயாரிக்கப்பட்ட சைவ கோழி, மீன், முட்டை போன்றவை புகழ்பெற்றவை) சாப்பிட்டு  செல்ல மறப்பதில்லை. வேலை செய்கின்றோம் என்ற சிந்தனையே வராதவாறு மிகவும் மகிழ்ச்சிகரமானதாக இந்த கால கட்டம் அமைந்திருந்தது.


Posted at 05:14 am by subaillam
Comments (12)

Next Page